Artrose is een degeneratieve gewrichtspathologie, vergezeld van processen van degeneratie van kraakbeenweefsel. Naarmate de ziekte voortschrijdt, zijn ook het gewrichtskapsel, het ligamenteuze apparaat, het synoviale membraan en nabijgelegen botstructuren betrokken bij het destructieve proces.
Prevalentie van artrose
Onder de mensen met artrose bestaat het merendeel uit ouderen. De ziekte na de leeftijd van 65 jaar is niet alleen de meest gediagnosticeerde gewrichtspathologie, maar ook de belangrijkste oorzaak van verlies van arbeidsvermogen met daaropvolgende invaliditeit. Bovendien zijn het op oudere leeftijd vooral de schone seksen die ziek worden, maar onder jongeren is de meerderheid van degenen die ziek worden mannen.
De incidentie van artrose varieert sterk van land tot land. Het is nog niet mogelijk geweest de redenen voor de grote spreiding van de statistische gegevens vast te stellen.
Oorzaken en risicofactoren
Artrose is een ziekte die primair of secundair kan zijn. Als er geen objectieve redenen zijn voor de ontwikkeling van pathologie, spreken ze van het primaire type. Als het mogelijk is de oorzaken van artrose te identificeren, spreken ze van een secundair type.
Secundaire artrose kan worden veroorzaakt door de volgende negatieve factoren:
- traumatisering van gewrichten van verschillende aard (frequent vallen, verstuikingen, blauwe plekken);
- chronische congenitale weefseldysplasie;
- pathologische veranderingen in metabolische processen;
- verschillende auto-immuunpathologieën;
- ontstekingsprocessen van niet-specifieke aard in het gewrichtsgebied;
- sommige pathologieën van het endocriene systeem;
- processen van het degeneratief-dystrofische type die chronisch voorkomen;
- verschillende ziekten die gepaard gaan met overmatige gewrichtsmobiliteit in combinatie met zwakke ligamenteuze apparaten;
- aanwezigheid van hemofilie;
- ontstekingsprocessen van een specifiek type.
Naast de directe oorzaken die leiden tot de ontwikkeling van artrose, zijn er ook predisponerende factoren die de ziekte zelf niet veroorzaken, maar het risico op de ontwikkeling ervan kunnen vergroten.
Deze omvatten:
- leeftijd ouder dan 55 jaar;
- de aanwezigheid van overgewicht, waardoor de belasting van de gewrichten toeneemt;
- overmatige belasting van een gewricht of groep als gevolg van onjuiste sporttraining, specifiek werk dat een lang verblijf in één positie vereist;
- geschiedenis van chirurgische ingrepen aan gewrichten;
- erfelijkheid;
- hormonale veranderingen in het vrouwelijk lichaam tijdens de postmenopauze;
- constante onderkoeling;
- pathologieën van de wervelkolom die niet worden behandeld;
- onvoldoende inname van nuttige micro- en macro-elementen uit voedsel.
Ontwikkelingsmechanisme
Het mechanisme achter de ontwikkeling van artrose is vrij goed bekend. Het kraakbeen dat zorgt voor het normale contact tussen twee botten is glad van aard, zonder hobbels of ruwheid, wat helpt de normale beweging in de gewrichten te behouden. Wanneer de ziekte optreedt, verandert de structuur van het kraakbeen, wordt het ruw en verschijnen er defecten, waardoor de effectiviteit van natuurlijk glijden wordt verminderd.
Door de verworven oneffenheden raakt het kraakbeen geleidelijk gewond, op sommige plaatsen begint het te verkalken en op andere begint het te verstarren. In dit geval is het mogelijk om kleine deeltjes af te scheiden die in de gewrichtsvloeistof terechtkomen en omliggende weefsels kunnen beschadigen.
Naarmate de pathologie verergert, kan het gewricht in een toestand van chronische subluxatie terechtkomen, wat de motorische functie aanzienlijk zal aantasten.
Graden
Artsen verdelen artrose in drie hoofdgraden:
- Ik studeer af. Gekenmerkt door de afwezigheid van een duidelijk ziektebeeld. De patiënt kan in zeldzame gevallen pijnklachten in het aangetaste gewricht vertonen, maar raadpleegt doorgaans geen arts. In dit geval worden veranderingen waargenomen in het ligamenteuze spierapparaat en de gewrichtsvloeistof, maar er zijn nog geen zichtbare vervormingen.
- II graad. Symptomen van artrose worden duidelijker. De pijn wordt gekarakteriseerd als draaglijk, maar komt regelmatig voor. De patiënt raadpleegt een arts omdat hij een afname van de kwaliteit van leven constateert. In het aangetaste gewricht is een karakteristiek krakend geluid hoorbaar. Er worden veranderingen waargenomen in nabijgelegen spierstructuren, omdat de zenuwgeleiding wordt verstoord.
- III graad. Gekenmerkt door uitgesproken symptomen. Het gewrichtskraakbeen is erg dun en er kunnen cysten, brandpunten van verkalking of ossificatie in worden aangetroffen. Het ligamenteuze apparaat wordt korter, wat leidt tot verhoogde mobiliteit in het getroffen gebied, wat gepaard gaat met beperking als gevolg van een uitgesproken ontstekingsproces. Het metabolisme van omliggende weefsels lijdt, wat kan leiden tot spierdystrofie.
In ieder geval heeft de patiënt verduidelijking van de diagnose nodig van de behandelende arts. Dit komt door de specifieke kenmerken van het beloop van de ziekte, die wordt gekenmerkt door stadia van remissie en exacerbatie, die elkaar afwisselend vervangen.
Pijn door ziekte
Pijn door artrose is de meest voorkomende klacht waarmee patiënten een arts raadplegen. Hun karakteristieke kenmerk is hun verband met het tijdstip van de dag, het weer en fysieke activiteit.
Bij de meeste patiënten verergert de pijn tijdens het lopen, rennen of andere vormen van fysieke activiteit gericht op het aangetaste gewricht. Zodra de belasting stopt, neemt de pijn geleidelijk af. Hun ontwikkeling wordt verklaard door het feit dat kraakbeen niet langer in staat is zijn schokabsorberende functies uit te voeren.
'S Nachts treedt ongemak meestal op als gevolg van stagnatie van bloed in de aderen. Een andere reden is de toename van de intraossale druk tijdens deze periode.
Een van de belangrijkste diagnostische criteria is de aanwezigheid van zogenaamde startpijnen, die de patiënt hinderen op het moment dat hij net met actieve beweging is begonnen. De aanvankelijke pijn neemt meestal af als de fysieke activiteit voortduurt. Hun optreden wordt verklaard door de aanwezigheid van gewrichtsafzettingen (detritus), die de zenuwuiteinden irriteren. Zodra deze afzettingen zich van de zenuwen verwijderen, verdwijnt de pijn.
Symptomen
Naast pijn identificeren artsen andere tekenen van artrose, die kunnen duiden op de aanwezigheid van pathologie.
Deze omvatten:
- Het verschijnen van een pijnlijk en krakend geluid. Pijn treedt vooral op als iemand last heeft gehad van onderkoeling. In eerste instantie zal het kraken nauwelijks op het gehoor waarneembaar zijn, maar naarmate de ziekte zonder therapie vordert, zal het hoorbaar worden voor de mensen om u heen.
- Verminderd vermogen om te bewegen. In het vroege stadium van de ontwikkeling van de pathologie is er geen afname van de mobiliteit. Hoe langer de ziekte echter onbehandeld blijft, hoe ernstiger de bewegingsbeperking in het gewricht wordt. Dit wordt verklaard door een vernauwing van de gewrichtsruimte en spasmen van nabijgelegen spierstructuren.
- Gezamenlijke misvorming. Het is kenmerkend voor het late stadium van artrose, maar is ook een belangrijke indicator voor het verloop van de ziekte. Gedurende deze periode is het al erg moeilijk om de ziekte te behandelen.
Welke arts behandelt artrose?
Wie behandelt artrose? In de meeste gevallen wordt de therapie door meerdere specialisten tegelijk uitgevoerd. Allereerst is er een artroloog bij betrokken - een specialist in gewrichten. Bovendien zal de patiënt ook een orthopedist moeten bezoeken. Als de ziekte een gevolg is van een ontstekingsproces, wordt ook aanbevolen om een reumatoloog te bezoeken.
Indien nodig kunnen tijdens de behandelperiode andere specialisten betrokken worden. Meestal moet je een beroep doen op de diensten van traumatologen, fysiotherapeuten, massagetherapeuten en chirurgen.
Diagnostiek
De behandeling van gewrichtsartrose begint pas nadat de diagnose is bevestigd en de mate van pathologie is vastgesteld. Allereerst interviewt de arts de patiënt gedetailleerd en voert een onderzoek uit. De aanwezigheid van karakteristieke klachten en misvormingen geeft aan dat de ziekte bestaat.
Een verplichte manier om de diagnose te bevestigen is radiografie van het aangetaste gewricht. Als de ziekte de knie heeft aangetast, wordt er een foto van de knie gemaakt; als de pathologie in de hand wordt gevonden, wordt daar specifiek naar röntgensignalen van de ziekte gezocht.
Diagnose met behulp van radiografie levert niet altijd voldoende resultaat op om de patiënt te diagnosticeren. In dit geval kan hij worden gestuurd voor een MRI (hiermee kan de toestand van de zachte weefsels en hun betrokkenheid bij het pathologische proces worden beoordeeld) of CT (dit maakt het mogelijk conclusies te trekken over de toestand van bot- en kraakbeenstructuren, de betrokkenheid van nabijgelegen anatomische formaties bij het pathologische proces).
Behandeling
Hoe artrose van de gewrichten behandelen? De keuze van de geschikte therapeutische techniek hangt af van de ernst van de symptomen en het stadium van de ziekte.
De arts selecteert het behandelingsregime nadat hij de algemene toestand van de patiënt en het verloop van de ziekte heeft beoordeeld. Zowel conservatieve als chirurgische behandelmethoden kunnen worden gebruikt.
Medicatie
Hoe de ziekte behandelen als het beter is om geen operatie te ondergaan, maar om medicijnen te gebruiken?
Conservatieve therapie is alleen geschikt voor patiënten in een vroeg stadium van pathologievorming en omvat het gebruik van drie hoofdgroepen geneesmiddelen:
- glucocorticosteroïden– hormonale medicijnen die het ontstekingsproces tijdens een exacerbatie effectief verlichten, worden in de gewrichtsholte geïnjecteerd;
- niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen, die voornamelijk worden gebruikt als injecties en worden geïnjecteerd in spieren dichtbij het gewricht of rechtstreeks in een ader. Maar artsen kunnen ook tabletten aanbevelen, hoewel deze optie voor het nemen van NSAID's ongewenst is vanwege het negatieve effect op het maag-darmkanaal;
- chondroprotectors – geneesmiddelen uit deze groep kunnen de processen van vernietiging van kraakbeenweefsel verminderen en de regeneratie bevorderen; ze zijn vooral effectief in de beginfase van de vorming van de ziekte.
Chirurgisch
Hoe artrose te genezen als de ziekte al behoorlijk ver is? In dit geval zal conservatieve therapie niet effectief zijn en kunnen artsen de patiënt alleen chirurgische ingrepen aanbevelen.
Tegenwoordig wordt in de meeste gevallen endoprothesen uitgevoerd. Tijdens de operatie wordt het echte gewricht vervangen door een prothese die alle functies van een gezond gewricht heeft.
In sommige gevallen worden palliatieve behandelingsopties geboden, met als hoofddoel het verminderen van de belasting op de gewrichtsoppervlakken.
Oefening
In de vroege stadia van de ziekte wordt het niet alleen met medicijnen behandeld, maar ook met fysiotherapie. Lichaamsbeweging is een belangrijke fase van de therapie, die helpt de functionaliteit van het gewricht te behouden en de kans op verdere progressie van de ziekte te verkleinen.
Afhankelijk van de ernst van de pathologie en de individuele kenmerken van de patiënt, wordt de reeks oefeningen individueel geselecteerd. De arts moet rekening houden met de lokalisatie van artrose, waardoor de meest effectieve behandeling van het aangetaste weefsel mogelijk is.
Zelfstudie zonder medisch toezicht wordt niet aanbevolen, vooral niet in de beginfase. Oefeningen moeten zo worden geselecteerd dat ze zo soepel mogelijk zijn, zonder plotselinge bewegingen.
Oefentherapielessen zijn alleen effectief als de patiënt elke dag wat tijd besteedt aan het uitvoeren van het aanbevolen complex.
Traditionele methoden
Veel mensen met artrose weigeren tot het einde toe medicijnen te gebruiken of een operatie te ondergaan. In dit geval worden alternatieve geneesmiddelen gebruikt ter vervanging van medicijnen.
De meest gebruikte planten in therapie zijn:
- Kalanchoë;
- gember;
- mierikswortel;
- laurierblad;
- knoflook;
- kaneel;
- paardenstaart en anderen.
Ze worden gebruikt in de vorm van tincturen, afkooksels en kompressen voor het getroffen gebied. Het is belangrijk om in gedachten te houden dat een volledige behandeling van de ziekte met alleen thuisrecepten onmogelijk is. Het is het beste als traditionele therapie wordt gecombineerd met traditionele geneeskunde.
Preventie
Wat te doen om de kans op artrose op oudere leeftijd te verkleinen? Eenvoudige preventieve maatregelen zijn voor iedereen beschikbaar.
Aanbevolen:
- dagelijkse matige fysieke activiteit: wandelen, fietsen, eenvoudige reeksen oefeningen uitvoeren als oefening, enzovoort;
- het naleven van de basisprincipes van een gezond dieet: eet vaak, maar beetje bij beetje, vermijd fastfood, te veel eten, zwaar en vet voedsel, eet veel kruiden;
- gewichtsbeheersing: gewichtstoename leidt tot verhoogde belasting van de gewrichten, wat kan leiden tot de ontwikkeling van artrose;
- tijdige behandeling van chronische ziekten die leiden tot stofwisselingsstoornissen;
- het gebruik van vitamine-minerale complexen als de hoeveelheid voedingsstoffen die uit voedsel wordt geleverd onvoldoende wordt geacht.
Het verschil tussen artritis en artrose
Veel mensen verwarren artritis en artrose vanwege de gelijkenis in geluid. Dit zijn echter totaal verschillende ziekten.
Artritis wordt geen dystrofie en degeneratie van gewrichtsweefsels genoemd, maar elke ontstekingsreactie die zich in de gewrichtsholte kan ontwikkelen, ongeacht de oorzaak ervan. Ontsteking treft meestal niet alleen het gewricht, maar ook de spieren die zich er het dichtst bij bevinden, bot- en ligamentaire structuren. Pijn bij artritis wordt niet geassocieerd met fysieke activiteit; de patiënt kan er zelfs in rust last van hebben, en er is helemaal geen knarsen in de gewrichten.
In de meeste gevallen is het onmogelijk om artritis onafhankelijk van artrose te onderscheiden, omdat het belangrijkste symptoom pijn is en patiënten zelden een idee hebben van de kenmerken ervan in elk van de pathologieën.
Het is beter om het stellen van een nauwkeurige diagnose toe te vertrouwen aan de behandelende arts, om geen fouten te maken bij de daaropvolgende behandeling en preventie van de ziekte.
Artrose is een ernstige pathologie die tot invaliditeit kan leiden als de patiënt niet op tijd een arts raadpleegt. Bij de eerste tekenen van ziekte is het raadzaam contact op te nemen met een specialist, zodat hij de diagnose kan bevestigen en de meest optimale behandeling kan selecteren.
Als het je lukt om de ziekte in een vroeg ontwikkelingsstadium op te lopen, zul je dit waarschijnlijk zelfs zonder chirurgische ingreep kunnen doen, waarbij je je alleen beperkt tot conservatieve behandeling.